ถ้าเราเคยรักใครสักคนแล้วรักมากจนทำให้เรานั้นมีความรักความผูกผันกันจนไม่มีวันลืม
แต่พอวันนึงเขาได้ไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกคนเดียวก้อทำให้เรานั้นได้ห่างเหินกันไป
ได้แต่โทรหากันไม่ค่อยได้เห็นหน้าเขาเราก้อเลยไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง
ในที่สุดเขาก้อได้ใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดไปจนทำให้เราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
แต่ความรักที่เรามีให้เขามาตลอดมันก้อจะน้อยลง
แต่เราก้อคงจะกับมาเป็นแบบเดิมคงไม่ได้เพราะว่าเขาได้มีความอิสระมากกว่าอยู่กับเรา
คงคิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้แต่เขาก้อเป็นไปแล้ว
เราทำอารัยเขาไม่ได้ ได้แต่นั่งทำใจไปวันวัน เขาเลือกที่เขาจะเดินไปจากชีวิตเราเองก้อคงต้องปล่อยเขาไปแบบไม่มีอารัยที่น่าสงสัย ก้อขอให้เธอโชคดี

ตัวเราเองนั้นก้อจะเนบบนี้ตลอดไป ได้รู้ว่าเขามีความสุขกันเราก้อดีใจแล้ว
แต่ขอให้รู้ไว้ว่าสักวันนึงตัวเขาจะรู้ว่าอารัยเป็นอารัยไม่มีใครดีกว่านที่เขารักเรา
ในที่สุดเราต้องทำให้เขารู้ว่าเราเป็นห่วงเขาแล้วในที่สุดเขาก้อจะแพ้ความดีของเราเอง
                                          ( รักมาก เจ็บมาก )